یکبار وقتی در قلب اناری زندگی میکردم ، شنیدم که دانه ای گفت:

- روزی یک درخت خواهم شد ،باد در شاخه هایم ترانه خواهد خواند ، خورشید در برگ هایم خواهد رقصید ، و من در تمام فصل ها قوی و زیبا خواهم بود.

سپس دانۀ دیگری به سخن آمد و گفت:

- وقتی من نیز چون تو جوان بودم ، این چنین رؤیایی داشتم ، اما اکنون که می توانم چیزها را اندازه گرفته و بسنجم ، می بینم که آرزوهایم بیهوده بوده است .

و سومین دانه چنین گفت :

- من در خودمان چیزی نمی بینم که به آیندۀ بزرگ امیدوارمان کند.

و چهارمین دانه گفت :

- اما چه مسخره است زندگی مان ، بدون آینده ای بزرگتر!

پنجمی گفت :

- چرا در مورد آنچه برایمان اتفاق خواهد افتاد مجادله کنیم ، در حالیکه ما حتی نمی دانیم چه هستیم .

اما ششمی جواب داد:

- هرچه که هستیم ! باید به بودن ادامه داد.

و هفتمی گفت :

- من در مورد این که هر چیز چگونه خواهد بود ، عقیدۀ جالبی دارم ، اما نمی توانم آنها را در کلمات بیاورم .

سپس دانۀ هشتم ، نهم ، دهم و آنگاه همۀ دانه ها شروع کردند به حرف زدن . ولی نمی توانستم به دلیل صداهای زیاد چیزی تشخیص داده و بشنوم .

همان روز به سمت قلب یک " بـــِه "حرکت کردم ، جایی که دانه ها کم و اغلب خاموشند .

                                                                                                             ادامه دارد....

پ ن : 

       انتخاب شده از کتاب "من دیوانه نیستم "  جبران خلیل جبران