این شکل که من دارم ، ای خواجه کرا مانم ؟   

یک لحظه پری شکلم ، یک لحظه پری خوانم

در آتش مشتاقی، هم جمعم و هم شمعـم

هم دودم و هم نورم ، هم جمع و پریشانــم

جـــز گوش رباب دل ، از خشــم نمالم مــن

جــز چنــگ سعادت را ، از زخمــه نرنجانـم

چون شکر و چون شیرم ،با خود زنم و گیرم

طبعم چـــو جنــــــون آرد زنجیــــر بجـنبانم

ای خواجه چه مرغم من؟  نی کبکم و نی بازم

نی خـــــوبم و نی زشتــم  نی اینــم و نی آنم

نی خواجــــه ی بازارم نی بلــبــــــل گلــــزارم

ای خواجه تو نامم نه تا خویش بــــدان خوانم

نی بنــــده نی آزادم نی مــــوم و نی پولادم

نی دل به کســـی دادم نی دلبــر ایشانــــم

گر در شـــرم و خیـــرم از خود نه ام از  غیرم

آن سو که کشـــــد آن کس ناچار چنان رانم