در معبر ِ من دیگر

هیچ چیز نجوا نمی کند:

                      نه نسیم و نه درخت

                      نه آب در گذر.

شِرَه شِرَه نوحه یی گسیخته می جنبد

                                                  تنها

سیاه تر از شب

بر گرده ی سرگردانیِ باد

دور

شهر ِ من آن جاست

تنها مانده

در غروبی هموار

که آسان نمی گذرد.

شهر ِ تاریک

با دو دریچه ی مهربان

که بازگشت ِ دردناکِ مرا انتظار می کشد

در پس کوچه ی پنهان.

                                                    ۲۸ خرداد ۱۳۶۷- شاملو

 پ ن : طعم سفر گس شد از بی چارچوب بارفتن امپراطور از خداحافظی نوستالژیا از هنوز نباریدن مانا از هرچه دلتنگی است خسته ام.