دوش رفتـــــــم بــه کنـــار در میخانــه نشستـــم 

خــرقه از تن به در آورده و تسبیــح به دستـــم

بی رمق حـال و پریشـــان بدم از رفتـــن بسیار

چه بســـی جهـــد نمودم کمـــر سعـــی ببســــتم

بشنیـــدم که کسی گفـــت عجب حالْ خرابــيست

به گمانش که مــن از باده بنوشیـــده و مستـــم

گفتمش حال خرابـــم کمتــر از مستی می نیست

می ننــوشیــده ام اما تو یقیــــن دار که مستـــم

در پــی عشـــــق دویــدم تا بــه افـلاک رسیـــدم 

غفلتـــی کـــردم و از اوج به پائیــــــن نشستـــم

منم آن عاشق ِ زاری کــه یقینــش پی دل رفــت

تو بیا حال مــرا جــوی، چــه غرورم بشکســتم

مانده ام بین دل و عقل که کدامش ره حق است 

اینچـنــیـن پیــش  نبــودم بيــش آلوده که هستــم

همه سرخوشند اینجا ز خم و شراب و سکرش 

من شــوریده خــرابـــم که ندانستـــه گســــستـم

نادم و زار و پشیـــمان می گذشتـــم از گذرگـاه 

ناگهان از چـــه سبب شـــد در میخانه نشستم ؟